Het Mariapad oftewel het 'Hendrine-Peike'

Tussen de Van Vroonhovenlaan en de Kapelstraat-Zuid ligt het Mariapad. Dit pad leidt naar de Meerveldhovense Lambertuskerk met de bedevaartskapel van Onze-Lieve-Vrouw ter Eik.
Op de hoek van het Mariapad hangt een houten straatnaambordje met de naam 'Hendrine-peike' of in gewoon Nederlands het 'Hendrine-paadje'.
Het bordje hangt aan de zijkant van het huis aan de Van Vroonhovenlaan 40 en verwijst naar een stukje geschiedenis dat zich rondom dit paadje heeft afgespeeld.
De huidige bewoonster, mevrouw Toos Louwers (1932) woont vanaf 1959 in dit huis.

Mevrouw Louwers vertelt:
'Het huis is in 1919 gebouwd door de familie Louwers. Alle vier kinderen van dit gezin hebben er een tijd gewoond. Hendrine (1875-1962) en Harry (1886-1967) bleven ongehuwd en woonden er het langst.
Mijn echtgenoot, ook een Harry Louwers, was de zoon van Lambertus (1888-1964). Lambertus had vier kinderen, drie dochters en een zoon.'
'Meerveldhoven was toen nog maar heel erg klein en het zag er allemaal heel anders uit dan nu. Daar waar nu de moderne ronde flat staat, was vroeger de tuin van de nonnen. De Mariaschool, een meisjesschool, stond er voor met de ingang aan de Van Vroonhovenlaan. In de buurt stonden boerderijen. Dat is nu allemaal veranderd, maar het 'peike' ligt er nog steeds'.

Het 'peike'
Het paadje naar de kerk was een klein smal modderpaadje. Als je via het paadje ging was je sneller bij de kerk. Het pad liep over het erf van de familie Bazelmans. Dat was dus nog voor de school er stond', vertelt mevrouw Louwers enthousiast verder. 'Mensen kregen in die tijd recht van overpad om op een zo snel mogelijke manier bij de kerk te komen'. Hendrine ging regelmatig over het 'peike' naar de kerk. Ze was voorbidster, dus ging ze vaak het rozenhoedje ¹⁾ voorbidden bij begrafenissen of als er iemand bediend werd.
In die tijd werden de banken in de kerk verpacht. Rijke mensen hadden een vast plaatsje in de kerk. Omdat Hendrine voorbidster was, kreeg ze van de parochie een gratis stoel vooraan in de kerk. Normaal zou ze daar 3 cent voor betaald moeten hebben!

Harry, Hendrine's broer, is ook vaak over het 'peike' gegaan. Hem zag je meestal in een drafje over het 'peike' voorbij komen want Harry kwam altijd overal te laat.
Hendrine en Harry hebben er nog gewoond tot 1946, toen zijn ze verhuisd naar een kamer in het klooster van Mariaoord. Hendrine is in 1962 overleden, haar broer Harry vijf jaar later in 1967.

Het bordje op het huis
In de tijd dat Harry en Hendrine nog in het pand woonden heette de Van Vroonhovenlaan nog de Casperlaan. Casper was de voornaam van Van Vroonhoven. De Casperlaan was niet verhard en werd in de volksmond het Strieperspad genoemd. Het pad kwam uit op de Striep. Daar stond de sigarenfabriek en de sigarenstrippers, in het Brabants 'de striepers' liepen dagelijks op dit pad heen en weer van huis naar de sigarenfabriek. Op het huis van Jan van de Velde hing het bordje met de naam 'Striepspad'.
Een eindje verder in de straat was nog een huis met een naambordje de 'Driekesweg'. Het was Toke (Cato) Bazelmans, de overbuurvrouw van Hendrine en Harry Louwers, die op het idee kwam om het 'Hendrine-peike' bordje op te hangen.

'Het is nog jarenlang een modderpaadje met butsen en kuilen gebleven', weet Toos Louwers zich te herinneren. 'Ook toen wij er nog woonden tot ver in de jaren zestig. We stookten het huis toen nog warm met een kachel en ik weet nog goed hoe ik de as verzamelde om in de kuilen van het modderpad te gooien. Het 'Hendrine-peike' is inmiddels geasfalteerd, van modder en kuilen is geen spoor meer te herkennen.
De statige hagen langs het pad staan er nog steeds en het is nog steeds de kortste route naar de kerk

Bronvermelding:

1. Een rozenhoedje is het derde deel van het rozenkransgebed, bestaande uit vijf Onzevaders en vijftig Weesgegroetjes. De naam is ontleend aan de krans of 'hoed' van rozen waarmee Maria als zinnebeeld van de Kerk, de bruid van Christus, gekroond is. www.katholieknederland.nl
2. De oude foto's komen uit het album van mevrouw Toos Louwers.